Psychoterapia NFZ: jak się na nią dostać i kiedy potrzebne jest skierowanie

Dla kogo jest psychoterapia na NFZ i ile trwa?

Psychoterapia na NFZ jest przeznaczona dla osób z rozpoznanymi zaburzeniami zdrowia psychicznego, na przykład stanami lękowymi, fobią, zaburzeniami odżywiania albo skutkami traumatycznych wydarzeń. Zawsze jest elementem planu leczenia ustalonego przez lekarza, a jej celem jest przepracowanie trudności, które wywołują zaburzenia psychiczne i somatyczne.

NFZ finansuje trzy rodzaje psychoterapii: indywidualną, rodzinną i grupową. Indywidualna może mieć formę interwencji kryzysowej (do 6 sesji w okresie do 2 tygodni), psychoterapii krótkoterminowej (do 25 sesji w okresie pół roku) albo długoterminowej (do 75 sesji w okresie roku).

Po zakończeniu psychoterapii krótko- lub długoterminowej można skorzystać z psychoterapii podtrzymującej, do 15 sesji w okresie pół roku. Sesja psychoterapii indywidualnej dla dorosłych w ambulatoryjnej opiece psychiatrycznej trwa co najmniej 60 minut.

Czy do psychoterapii na NFZ potrzebne jest skierowanie?

Jeśli jesteś dorosły, skierowanie na psychoterapię wystawia lekarz po ustaleniu rozpoznania i opracowaniu z Tobą planu leczenia. Do psychiatry w poradni zdrowia psychicznego umawiasz się bez skierowania. Dzieci do 18. roku życia nie potrzebują skierowania do psychologa, psychiatry ani psychoterapeuty.

Skierowanie może wystawić także każdy inny lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, który postawił rozpoznanie zaburzenia psychicznego lub zaburzenia zachowania. Integralną częścią skierowania powinien być plan leczenia, który jest podstawą rozpoczęcia terapii.

PsychoLogic

Terapia poznawczo-behawioralna: czyli CBT bez tajemnic

Ten sam temat w podcaście PsychoLogic

Wszystkie odcinki Subskrybuj kanał

Jak zacząć psychoterapię na NFZ krok po kroku?

Dorosły zaczyna od wizyty u lekarza psychiatry w poradni zdrowia psychicznego albo od zgłoszenia do centrum zdrowia psychicznego, jeśli działa ono w miejscu zamieszkania. W centrum dostaniesz kompleksową pomoc, także psychoterapeutyczną, i jest ona bezpłatna. Nazwy poradni mogą się różnić zależnie od placówki.

1. 1Sprawdź, czy w miejscu zamieszkania działa centrum zdrowia psychicznego. Dane teleadresowe działających centrów są na stronie Ministerstwa Zdrowia.
2. 2Jeśli tak, zgłoś się do punktu zgłoszeniowo-koordynacyjnego. Tam informują o zakresie działania centrum, wstępnie oceniają potrzeby zdrowotne i uzgadniają wstępny plan postępowania terapeutycznego.
3. 3Jeśli nie, zapisz się do lekarza psychiatry w wybranej poradni zdrowia psychicznego.
4. 4Na wizycie lekarz ustala rozpoznanie i opracowuje z Tobą plan leczenia. Może skorzystać z diagnozy, którą przeprowadził psycholog.
5. 5Jeśli psychoterapia jest wskazana, lekarz wystawia skierowanie na psychoterapię z planem leczenia.

Gdzie sprawdzić terminy psychoterapii na NFZ?

Dostępne terminy sprawdzisz w wyszukiwarce Terminy leczenia NFZ. Wybierasz w niej rodzaj przypadku (stabilny lub pilny), grupę pacjentów, nazwę świadczenia, województwo i miejscowość, a także możesz wskazać przedział wieku, placówkę czy ulicę. Wyszukiwarka podaje numer Telefonicznej Informacji Pacjenta, 800 190 590, dostępny całą dobę.

Punkt zgłoszeniowo-koordynacyjny w centrum zdrowia psychicznego uzgadnia termin przyjęcia i wskazuje miejsce uzyskania świadczenia psychiatrycznego, w przypadkach pilnych nie później niż 72 godziny od zgłoszenia.

Jeśli nie możesz czekać na termin, przy bezpośrednim zagrożeniu życia dzwoń pod numer 112. Dorośli mogą skorzystać z całodobowej linii wsparcia 800 70 2222, a dzieci i młodzież z całodobowego telefonu zaufania 116 111, który prowadzi Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę. W kryzysie psychicznym nie czekaj na wizytę planową.

Kto może prowadzić psychoterapię na NFZ?

Psychoterapię na NFZ może prowadzić osoba, która spełnia wszystkie warunki z listy: ma odpowiedni tytuł zawodowy, ukończyła podyplomowe szkolenie z psychoterapii albo uczestniczy w nim od co najmniej dwóch lat, oraz ma certyfikat psychoterapeuty albo pracuje pod nadzorem osoby z takim certyfikatem. Psychoterapię dzieci i młodzieży może poprowadzić także specjalista psychoterapii dzieci i młodzieży.

Szkolenie podyplomowe jest prowadzone metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, zwłaszcza terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub integracyjnej, poznawczo-behawioralnej, psychoanalitycznej, psychodynamicznej lub systemowej. Skierowanie do psychoterapii nie wskazuje konkretnego nurtu, więc o jego wyborze rozmawiasz z terapeutą. Nurty różnią się sposobem pracy, na przykład terapia poznawczo-behawioralna skupia się na myślach i zachowaniach, a wybór nurtu zależy od Twoich potrzeb.

• Ma tytuł zawodowy lekarza, magistra pielęgniarstwa albo magistra psychologii, pedagogiki, resocjalizacji lub socjologii.
• Ukończyła podyplomowe szkolenie z psychoterapii (co najmniej 1200 godzin albo, jeśli szkolenie odbyło się przed 2007 rokiem, w wymiarze określonym w jego programie; zakończone egzaminem przed komisją zewnętrzną wobec podmiotu kształcącego) albo uczestniczy w nim co najmniej dwa lata i pracuje pod nadzorem certyfikowanego psychoterapeuty.
• Ma certyfikat psychoterapeuty albo pracuje pod nadzorem osoby z takim certyfikatem.

Jak psychoterapia na NFZ działa dla dzieci i nastolatków?

Pomoc psychoterapeutyczna dla dzieci i młodzieży w ramach NFZ ma trzy poziomy referencyjne, a pierwszy z nich przyjmuje bez skierowania. Jest nim ośrodek środowiskowej opieki psychologicznej i psychoterapeutycznej, który obejmuje dzieci do 18. roku życia oraz młodzież do 21. roku życia, jeśli uczy się w szkole ponadpodstawowej. Osoby poniżej 18 lat potrzebują zgody opiekuna prawnego.

Pomoc odbywa się głównie w środowisku pacjenta. W zespole są psycholog, psychoterapeuta i terapeuta środowiskowy. Ośrodek oferuje porady i wizyty domowe oraz sesje psychoterapii indywidualnej, rodzinnej i grupowej.

Na drugim poziomie działa centrum zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży z poradnią zdrowia psychicznego dla dzieci, do której skierowanie nie jest wymagane. Trzeci poziom, czyli całodobowa opieka psychiatryczna w szpitalu, wymaga skierowania, ale w stanie nagłego zagrożenia życia można zgłosić się do szpitala bez skierowania. Przy bezpośrednim zagrożeniu życia najpierw dzwoni się pod numer 112.