- Baza wiedzy
- PTSD: objawy, złożone PTSD i leczenie według wytycznych

Autor
Martyna Jakubiszak
Psycholog, psychoterapeutka poznawczo-behawioralna (wts.)

PTSD: objawy, złożone PTSD i leczenie według wytycznych
Wytyczne NICE wymieniają wśród zdarzeń związanych z rozwojem zespołu stresu pourazowego (PTSD) poważne wypadki i napaści oraz nadużycia w dzieciństwie i przemoc domową. Nie każda osoba po takim zdarzeniu rozwija PTSD. Rozpoznanie zależy od rodzaju objawów i czasu ich trwania.
Spis treści
- 01Jakie są objawy PTSD?
- 02Ile muszą trwać objawy, żeby mówić o PTSD?
- 03Czy PTSD daje objawy z ciała, odrętwienie i dysocjację?
- 04Czym jest złożone PTSD?
- 05Jak leczy się PTSD?
- 06Czy w leczeniu PTSD stosuje się leki i inne metody?
- 07Kiedy zgłosić się po pomoc przy objawach PTSD?
- 08Czy PsychoNovatis pomaga przy PTSD?
- 09Bibliografia
- 10Często zadawane pytania
Jakie są objawy PTSD?
Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego objawy PTSD tworzą cztery grupy: ponowne przeżywanie, unikanie, negatywne zmiany w myśleniu i nastroju oraz pobudzenie. Lista pokazuje przykłady z każdej grupy. To uproszczony opis, a rozpoznanie stawia lekarz według pełnych kryteriów klasyfikacji, które obejmują między innymi czas trwania objawów i ich wpływ na życie.
Dopasowanie własnych doświadczeń do listy nie jest rozpoznaniem. Jeśli rozpoznajesz u siebie takie objawy po trudnym wydarzeniu, warto umówić konsultację.
- ponowne przeżywanie: natrętne wspomnienia zdarzenia, koszmary związane ze zdarzeniem, flashbacki, czyli poczucie, że zdarzenie powtarza się teraz, oraz silne reakcje na przypomnienia
- unikanie: omijanie myśli, wspomnień i uczuć związanych ze zdarzeniem oraz ludzi, miejsc, rozmów i sytuacji, które o nim przypominają
- negatywne zmiany w myśleniu i nastroju: na przykład poczucie winy lub wstydu, trwałe negatywne przekonania o sobie i świecie, utrata zainteresowań, poczucie oddalenia od innych
- pobudzenie: drażliwość i wybuchy złości, nadmierna czujność, wzmożona reakcja na zaskoczenie, kłopoty z koncentracją i ze snem
Ile muszą trwać objawy, żeby mówić o PTSD?
Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego rozpoznanie PTSD wymaga, by objawy utrzymywały się ponad miesiąc po zdarzeniu i powodowały znaczne cierpienie albo problemy w codziennym funkcjonowaniu. Lekarz ocenia cały zestaw warunków, a nie sam czas trwania. W ICD-11 objawy mają utrzymywać się co najmniej kilka tygodni.
W ICD-10 PTSD ma kod F43.1. W pierwszym miesiącu po zdarzeniu NICE zaleca rozważyć aktywną obserwację osób, których objawy nie osiągają progu PTSD, z kontaktem kontrolnym w ciągu miesiąca.
Dorosłym, którzy w ciągu ostatniego miesiąca przeżyli zdarzenie i mają ostre zaburzenie stresowe (rozpoznanie DSM-5 stosowane w pierwszym miesiącu) albo klinicznie ważne objawy PTSD (wynik skali oceny powyżej progu klinicznego), NICE zaleca zaoferować indywidualną terapię poznawczo-behawioralną skoncentrowaną na traumie.
Czy PTSD daje objawy z ciała, odrętwienie i dysocjację?
Do objawów PTSD wytyczne NICE zaliczają także odrętwienie emocjonalne i dysocjację, czyli poczucie oderwania od siebie lub od świata. NICE wymienia wśród objawów także nadmierną czujność oraz złość i drażliwość. Dodaje do nich negatywne zmiany w nastroju i myśleniu oraz poczucie bycia pokonanym lub bezwartościowym.
U osób wielokrotnie zgłaszających się do placówek z niewyjaśnionymi objawami fizycznymi NICE zaleca rozważyć pytanie o doświadczenie traumy.
Ból w klatce piersiowej, nasilająca się duszność albo omdlenie wymagają pilnej oceny lekarskiej. Nie wolno z góry przypisywać ich psychice. Przyczyna objawów z ciała może być psychiczna, somatyczna albo mieszana, a prawidłowy wynik wykonanych badań nie jest dowodem, że nic Ci nie jest. W nagłym zagrożeniu życia dzwoń pod 112.
Czym jest złożone PTSD?
Złożone PTSD to rozpoznanie ICD-11 obejmujące wszystkie wymagania PTSD oraz trzy dodatkowe grupy ciężkich i utrzymujących się trudności, wymienione na liście. Powstaje po wydarzeniach o skrajnie zagrażającym lub przerażającym charakterze, najczęściej długotrwałych albo powtarzających się, z których trudno lub nie sposób uciec, na przykład po długotrwałej przemocy domowej. DSM-5 nie ma osobnego rozpoznania złożonego PTSD.
Osobom ze złożonymi potrzebami, w tym ze złożonym PTSD, NICE zaleca zaplanować więcej czasu na budowanie zaufania (więcej lub dłuższe sesje). Zaleca też uwzględnić bezpieczeństwo i stabilność sytuacji życiowej oraz pomóc w tym, co utrudnia terapię. Chodzi na przykład o nadużywanie substancji, dysocjację albo trudności w relacjach.
- ciężkie i utrzymujące się problemy z regulacją emocji
- trwałe przekonania o sobie jako o osobie pokonanej lub bezwartościowej, z głębokim poczuciem wstydu, winy lub porażki związanym ze zdarzeniem
- trwałe trudności w utrzymywaniu relacji i w odczuwaniu bliskości
Jak leczy się PTSD?
Wytyczne NICE z 2018 roku zalecają zaoferować dorosłym z rozpoznaniem PTSD albo klinicznie ważnymi objawami PTSD, którzy zgłosili się ponad miesiąc po zdarzeniu, indywidualną terapię poznawczo-behawioralną skoncentrowaną na traumie. Należą do niej terapia przetwarzania poznawczego i terapia poznawcza PTSD oraz terapia narracyjna ekspozycji i przedłużona ekspozycja.
Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne opisuje terapię przetwarzania poznawczego jako pracę nad bolesnymi emocjami, takimi jak wstyd i poczucie winy, oraz przekonaniami wynikającymi z traumy. Przedłużoną ekspozycję opisuje jako wielokrotne, szczegółowe wyobrażanie sobie traumy albo stopniowe wystawianie się na wyzwalacze objawów w bezpiecznych, kontrolowanych warunkach.
Terapia skoncentrowana na traumie obejmuje zwykle 8-12 sesji, a więcej, gdy wskazuje na to sytuacja kliniczna, na przykład po wielu traumach. Ma opierać się na podręczniku, który został sprawdzony (zwalidowany), i być prowadzona przez przeszkolonego terapeutę pod stałą superwizją. Lista pokazuje, co według NICE wchodzi w skład takiej terapii.
- psychoedukacja o reakcjach na traumę, nauka radzenia sobie z pobudzeniem i flashbackami oraz plan bezpieczeństwa
- praca nad wspomnieniami traumy i związanymi z nimi emocjami, takimi jak wstyd, wina, strata i złość
- praca nad znaczeniem, jakie traumatyczne zdarzenie ma dla danej osoby, oraz pomoc w przezwyciężaniu unikania
- odbudowa codziennego funkcjonowania, na przykład pracy i relacji, oraz przygotowanie do zakończenia terapii
PsychoLogic
Jak skutecznie regulować emocje?
Czy w leczeniu PTSD stosuje się leki i inne metody?
NICE zaleca rozważyć u dorosłych z rozpoznaniem PTSD leczenie farmakologiczne, jeśli osoba woli takie leczenie, i regularnie je oceniać; nie zaleca leków w profilaktyce PTSD u dorosłych. Lek, jego dawkę i czas leczenia wybiera lekarz psychiatra, który regularnie ocenia leczenie.
Dorosłym z rozpoznaniem PTSD albo klinicznie ważnymi objawami PTSD NICE zaleca zaoferować EMDR, jeśli zgłosili się ponad 3 miesiące po traumie niezwiązanej z walką. W okresie od 1 do 3 miesięcy po takiej traumie zaleca rozważyć EMDR, jeśli osoba tego woli. EMDR opisuje osobny tekst o terapii EMDR.
Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne (APA) w aktualizacji wytycznych z 2025 roku zaleca dorosłym z PTSD zaoferować terapię przetwarzania poznawczego oraz przedłużoną ekspozycję i terapię poznawczo-behawioralną skoncentrowaną na traumie (zalecenie silne). Terapię poznawczą oraz terapię narracyjną ekspozycji i EMDR APA sugeruje (zalecenie warunkowe). Leki APA również sugeruje (zalecenie warunkowe).
Osoby nadużywające alkoholu lub narkotyków nie powinny być wykluczane z leczenia PTSD wyłącznie z tego powodu. NICE zaleca też nie proponować tak zwanego debriefingu psychologicznego, indywidualnego ani grupowego, ani w profilaktyce, ani w leczeniu PTSD. Nie dotyczy to terapii skoncentrowanej na traumie, którą NICE zaleca zaoferować w pierwszym miesiącu osobom z ostrym zaburzeniem stresowym albo klinicznie ważnymi objawami PTSD.
Kiedy zgłosić się po pomoc przy objawach PTSD?
Po pomoc przy objawach PTSD warto zgłosić się, gdy utrzymują się ponad miesiąc po zdarzeniu albo wcześniej utrudniają życie, i nie trzeba mieć pewności, że to PTSD. Według NICE osoby z PTSD bywają zawstydzone i mogą unikać leczenia albo wierzyć, że PTSD nie da się leczyć.
Przy bezpośrednim zagrożeniu życia, na przykład trwającej próbie samobójczej, zatruciu albo utracie przytomności, dzwoń pod 112. Gdy zagrożenia życia nie ma, ale potrzebujesz pilnej pomocy, zadzwoń na całodobową linię wsparcia 800 70 2222 albo, jeśli dojazd jest bezpieczny, jedź na SOR lub do izby przyjęć szpitala psychiatrycznego. Dzieci i młodzież mogą dzwonić na całodobowy telefon zaufania 116 111. Gdzie jeszcze szukać pomocy, wyjaśnia tekst o kryzysie psychicznym.
Jeśli przemoc w domu trwa, najpierw liczy się bezpieczeństwo. W takiej sytuacji pomoc oferuje Niebieska Linia (800 120 002), a przy bezpośrednim zagrożeniu życia dzwoń pod 112.
Czy PsychoNovatis pomaga przy PTSD?
Przy PTSD PsychoNovatis prowadzi w Lublinie i online psychoterapię w nurcie poznawczo-behawioralnym dla dorosłych i młodzieży od 15. roku życia, a pomoc opisuje strona usługi. Wszystkie nasze specjalistki są psycholożkami i psychoterapeutkami w trakcie szkolenia. Wizyta jest prywatna, a sesja trwa 50 minut.
Przed terapią właściwą odbywają się zwykle 3-4 konsultacje (średnio, zależnie od przypadku), a na ostatniej omawiamy kierunek terapii.
Ekspozycję prowadzimy w gabinecie i poza nim, także przy PTSD. Nie prowadzimy terapii EMDR, o której piszemy osobno w tekście edukacyjnym.
Bibliografia
- NICE (2018). Post-traumatic stress disorder (NG116), rozdział Recommendations
- American Psychological Association (2025). APA Clinical Practice Guideline for the Treatment of Posttraumatic Stress Disorder (PTSD) in Adults (aktualizacja wytycznych z 2017 roku)
- Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne. What is Posttraumatic Stress Disorder (PTSD)? (strona sprawdzona 15.10.2026: cztery grupy objawów, ponad miesiąc, opis terapii przetwarzania poznawczego i przedłużonej ekspozycji)
- WHO ICD-11 MMS 2026-01, 6B40 Post traumatic stress disorder i 6B41 Complex post traumatic stress disorder
- WHO ICD-10 Version 2019, F43.1 Post-traumatic stress disorder
- Ogólnopolskie Pogotowie dla Osób Doznających Przemocy Domowej „Niebieska Linia”, 800 120 002 (strona sprawdzona 15.10.2026)
Artykuł ma charakter edukacyjny i nie służy do samodzielnego rozpoznawania PTSD. Ocenę objawów może prowadzić psycholog przygotowany do diagnostyki, a formalne rozpoznanie medyczne i decyzje o leczeniu należą do lekarza. PsychoNovatis nie prowadzi leczenia psychiatrycznego ani farmakoterapii. Jeśli po trudnym wydarzeniu masz myśli o odebraniu sobie życia, nie czekaj na wizytę: w bezpośrednim zagrożeniu życia zadzwoń pod 112, a bez takiego zagrożenia możesz zgłosić się na SOR lub do izby przyjęć albo zadzwonić na całodobową linię wsparcia 800 70 2222. Dzieci i młodzież mogą dzwonić na całodobowy telefon zaufania 116 111.
Często zadawane pytania
Czy PTSD dotyczy tylko żołnierzy?
Nie. Wytyczne NICE wymieniają wśród zdarzeń związanych z rozwojem PTSD poważne wypadki i napaści fizyczne oraz seksualne. Wymieniają też nadużycia, w tym nadużycia w dzieciństwie. Dodają przemoc domową oraz narażenie na traumę w pracy. Wymieniają także doświadczenia związane z ciężką chorobą lub porodem oraz wojnę i tortury.
Czy PTSD mija samo?
Nie da się przewidzieć, czy objawy miną same u konkretnej osoby. NICE zaleca w pierwszym miesiącu po zdarzeniu rozważyć aktywną obserwację przy objawach poniżej progu PTSD. Dorosłym z rozpoznaniem PTSD albo klinicznie ważnymi objawami PTSD, którzy zgłosili się ponad miesiąc po zdarzeniu, zaleca zaoferować indywidualną terapię poznawczo-behawioralną skoncentrowaną na traumie.
Czy muszę opowiadać o tym, co się stało?
Praca ze wspomnieniem traumy jest częścią terapii skoncentrowanej na traumie. NICE opisuje ją razem z psychoedukacją i nauką radzenia sobie z pobudzeniem oraz flashbackami i planem bezpieczeństwa.
Czym różni się trauma od PTSD?
W tym tekście trauma oznacza zdarzenie, a PTSD rozpoznanie. Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego wymaga ono objawów z czterech grup, które utrzymują się ponad miesiąc po takim zdarzeniu. Nie każda osoba po zdarzeniu rozwija PTSD.
Jak pomóc bliskiej osobie z PTSD?
NICE zaleca rozważyć przekazanie rodzinie informacji i wsparcia, w tym o tym, jak pomóc bliskiej osobie dotrzeć do leczenia i co robić, gdy z niego rezygnuje. Wytyczne zwracają też uwagę, że zdarzenie mogło dotknąć kilku członków rodziny. Bliska osoba nie zastępuje pomocy profesjonalnej.





